dj pashmak.madi

سلام به همگی

نوشته شده توسط علیرضاواترین در یکشنبه بیست و چهارم خرداد 1388 ساعت 19:35 موضوع | لینک ثابت

خدا ما رو برای هم نمی ‏خواست
فقط می ‏خواست هم رو فهمیده باشیم
بدونیم نیمه ی ما ، مال ما نیست
فقط خواست نیمه ‏مون رو دیده باشیم
تموم لحظه‏ های این تب تلخ
خدا از حسرت ما با خبر بود
خودش ما رو برای هم نمی ‏خواست
خودت دیدی دعامون بی ‏اثر بود



چه سخته مال هم باشیم و بی هم
می ‏بینم می ری و می ‏بینی می رم
تو وقتی هستی اما دوری از من
نه می شه زنده باشم ، نه بمیرم
نمی گم دلخور از تقدیرم اما
تو می دونی چقدر دلگیره این عشق
فقط چون دیر باید می ‏رسیدیم
داره رو دست ما می ‏میره این عشق
تموم لحظه‏ های این تب تلخ
خدا از حسرت ما با خبر بود
خودش ما رو برای هم نمی ‏خواست
خودت دیدی دعامون بی ‏اثر بود


خدا ما رو برای هم نمی ‏خواست


فقط می ‏خواست هم رو فهمیده باشیم
بدونیم نیمه ی ما ، مال ما نیست
فقط خواست نیمه ‏مون رو دیده باشیم

نوشته شده توسط علیرضاواترین در سه شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1388 ساعت 19:12 موضوع | لینک ثابت

خوابو از چشام بگیر مثل همیشه
بگو عمر عاشقی تموم نمیشه
منو با خودت ببر هر جا دلت خواست
دیگه چیزی نمی خوام این آخریشه این آخریشه

تو شریک دردمی تو این زمونه
تو زمونه ای که عشق رنگ خزونه
پرم از حس غریبی که می دونم
مثل بغضه شایدم بدتر از اونه

توی خلوتم ، تو بهترین صدایی
برای نفس کشیدنم هوایی
تورو می شناسه دلم، غریبه نیستی
ساده تر بگم یه حس آشنایی
تو یه تعریف زلالی مثل دریا
فرصتی برای کشف یک معما
تورو می خونم و باور می کنم من
صادقانه با منی همیشه هر جا همیشه هر جا
تو همون راز نگفتی تو سینه
منم اون که با تو دیوونه ترینه
همه جا هر جا که هستی هر جا باشی
چشمای منتظرم تورو می بینه تورو می بینه تورو می بینه

تقدیم به تو:

در امتداد غروب چشمهايم طلوعي دوباره هستي.

در بستر شكسته ي بازوانم  پر پروازي دوباره هستي.

بر اصوات مرده ي لبانم زيباترين شعر عاشقانه هستی.

بيا و با گامهايت بر سنگفرش سينه ام رقصي پر شكوه را آغاز كن

كه اينجا با همه ي دار و ندارش كاشانه ي توست.

 
با همه ی خوبی ها و بدی هایش گرفتار عشق نگاه زیبای توست.

و چشمهایت عبادتگاه منند. سالهاست برای بر آورده شدن تنها آرزویم

دل عاشقم را با زنجیر محکم عشق به ضریح آسمانی نگاهت دخیل

کرده ام.

بیا و مرداب دلتنگي ام را پر كن از شكوفه هايي كه عطر حضورت را دارند

شكوفه هايي كه روزي ميوه ي عشق مي دهند در گلستان زندگيمان...

بدون ش...ع...ا...ر با تمام وجود عاشقانه می پرستمت گل من

نوشته شده توسط علیرضاواترین در جمعه هجدهم مرداد 1387 ساعت 11:9 موضوع | لینک ثابت

روزی مردی گل رزی کاشت و آن را با ایمان و وفاداری کامل آب داد،ولی قبل اینکه

شکوفا شود سوالی در ذهنش نقش بست.

او غنچه را می دید که به زودی قرار است شکوفا شود سپس تیغ های ساقه را دید

و با خود فکر کرد«چگونه این گل زیبا می تواند از جایی که تیغ های تیز و فراوانی

است شکوفا شود»

او بسیار غمگین شد و با این فکر نسبت به آب دادن گل سستی ورزید و به آن

بی توجهی کرد، و گل درست در زمانی که میخواست شکوفا شود.....مرد!!!!!

این مسئله در مورد تمام افراد صحت دارد.

درون هر روح یک گل وجود دارد.خصوصیات الهی در هنگام تولد درون ما کاشته

شده اند.این گل رشد میکند و تیغ های آن از خطاها و گناهان ما به وجود می آید.

افراد زیادی به خودشان نگاه می کنند و تنها تیغ ها که همان نقایص و کاستی ها

هستند را می بینند.

ما نا امید میشویم و فکر میکنیم که هیچ چیز خوبی نمی تواند در ما جاری شود

در این زمان است که از آب دادن و پرورش خوبی هایمان فروگذاری میکنیم تا آنکه

در پایان خواهند مرد.

به این ترتیب هیچ گاه متوجه استعدادهای نهانی خود نخواهیم شد.بعضی از افراد

گل وجودشان را نمی بینند و دیگری باید آنرا نشان دهد.

بزرگترین استعدادهایی که یک شخص می تواند داشته باشد این است که قادر

باشد از خارهای درون یک فرد عبور کرده و به گل وجود او برسد.

ما می توانیم اصالت و نجابتمان را پیدا کنیم و به خود و دیگران کمک کنیم و

متوجهء کاستی ها خود شویم،گل وجودمان را بشناسیم و مطمئن باشیم

که می توانیم بر خارها غلبه کرده و بارهاو بارها شکوفا گردیم.

نوشته شده توسط علیرضاواترین در دوشنبه پنجم فروردین 1387 ساعت 2:51 موضوع | لینک ثابت

پسرک که چشمانش را به سختی باز نگه داشته بود و همه چیز را تیره و تار میدید و به سختی نفس می کشید حس میکرد که به انتهای زندگی رسیده است و سفری بی بازگشت به عالم رویا را نصیب خویش کرده است.

ناگهان صدای تلفن به گوش رسید و صدای مادر که میگفت:به خاطر اینکه قول دادید که دیگر علیرضا را فراموش کنید همین یکبار به شما اجازه میدهم که حرفهای اخرتان را به هم بزنید ولی اگر پدرش بفهمد خون به پا میکند.

هنگامی که مادر وارد اتاق شد با دیدن پسر نیمه جانش در وسط اتاق که به ارامی به زمین چنگ میزد و رگه خونی که از گوشه لبان او سرازیر شده بود جیغی کشید و گوشی از دستانش افتاد و صدای دختری به گوش میرسید که میگفت:علیرضا مرا ببخش!

هنگامی که علیرضا را به بیمارستان رساندند در حالت کما به سر میبرد

در سالن بیمارستان مادر ورق کاغذی به دست پدر داد و گفت:این را در بغل نگه داشته بود و پدر با خواندن ان متوجه شد که علیرضا و اترین با هم قرار گذاشتند که خودکشی کنند برای همین با منزل اترین تماس گرفت ولی کسی جواب نداد!

فکر انتقام مدام او را عذاب میداد ولی هر دم صدای علیرضا همچون ندایی در گوشش طنین انداز بود که میگفت:پدر من اترین را به اندازه تمام عالم دوست دارم و اگر اسیبی به او برسد من خواهم مرد!

دکتر به سمت مادر که قران کوچکی در دست گرفته بود و پدر که سرش را در میان دستانش گرفته بود نزدیک شد و گفت:متاسفم خانوم و اقا ما هر کاری که میتوانستیم انجام دادیم.

مادر در کنار جسد بی جان علیرضا دست علیرضا را در دستانش گرفته بود و مدام بوسه میزد و با صدای لرزان میگفت:علیرضا جان.پسر خوشگلم.علیرضای من. من بی تو میمیرم!به خاطر مادر چشمهایت را باز کن.

سرانجام روز بعد خاک پیکر نحیف علیرضا را در اغوش کشیدو پسرک را از دید همه پنهان کرد.

پدر به دلیل شوک عصبی وارد بر مادر مدتی او را در بیمارستان بستری کرد و خود نیز تنهایی اش را با سرگرم کردن با وسایل اتاق علیرضا سپری می کرد و شب ها نیز روی تختخواب علیرضا چشم هایش را میبست،گهگاهی نیز از پنجره به بیرون نگاه میکرد گویی منتظر کسی بود!

بالاخره بعد از مدتی کسی که به انتظار امدنش نشسته بود امد!

اترین با دیدن پارچه های مشکی که خانه علیرضا را تزئین کرده بود زانو زد و اشک میریخت و با صدای بلند میگفت:علیرضا فکر میکردم تو هم مثل من جرات چنین کاری را نداشته باشی!

من بی فکر منتظر بودم که با من تماس بگیری و بگویی که تو هم میترسی ولی هر چقدر منتظرت ماندم تو تماس نگرفتی و وقتی با منزلتان تماس گرفتم خیلی دیر شده بود و لحضه ای که مادرت فریاد کشید فهمیدم که ما چقدر بچه گانه تصمیم گرفتیم.

و سر را به حالت سجده خم کرد و گریه کنان گفت:علیرضا تقصیر من است که تو رفتی و من ماندم مرا ببخش.

هنگامی که اترین متوجه حضور کسی در کنارش شد سر از زمین برداشت و پدر علیرضا را دیدکه با چشمانی گود رفته و قرمز با داشتن چاقویی در دست به او نگاه میکند.

پدر علیرضا نمیدانست باید خشم خود را به او نشان دهد و یا به عشق پسرش احترام بگذارد به لحضه انتقام که فرا رسیده بود فکر میکرد.

چاقو از دستش بر روی زمین افتاد

لحضه ای سکوت بین ان دو رد و بدل شد

و پدر دست در جیب خود کرد و یک کاغذ به اترین نشان دادو به او گفت:بگیر این مال توست!

من از علیرضا خواستم بین من و تو یکی را انتخاب کند ولی او به من گفته بود من هر دو نفرتان را دوست دارم و تنها مرگ میتواند مرا از شما دور کند و اترین کاغذ را از او گرفت که در آن نوشته بود:

ما دوتا پرنده کوچک عاشق هستیم که خود را از دید صیادان بی رحم حفظ کردیم و انگاه که خواستیم از شاخه های عشق و محبت لانه ای برای خویش بسازیم عقاب هایی به سمت ما امدند و از ترس اینکه یکی از ما را شکار کنند و دیگری به درد هجران فراق مبتلا شود.ترجیح دادیم هر دو خود را به باتلاقی برسانیم و در آن غرق شویم تا به دست صیادان نیفتیم.

چون با هم مردنمان برایمان زیباست!

اترین کاغذ را به قلب خود نزدیک کرد و باز باران اشک را نثار صورت گچ مانند خود کرد و به پدر علیرضا هنگامی که از او دور میشد نگاهی انداخت گویی کمرش خم و گامهایش بی رمق شده بود و بعد نگاهی به پنجره اتاق علیرضا انداخت،همان پنجره ای که باعث اشنایی ان دو شده بود و روز هایی را که با نگاه از پشت پنجره با هم سخن می گفتند و لحظاتی را که اترین به انتضار دیدن علیرضا بی قراری میکرد تا پنجره مقابل را بگشاید و دستی تکان دهد را در ذهن خود تصور میکرد و اترین ارام ارام اشک میریخت و از انجا دور میشد و پدر و مادر علیرضا را در غم از دست دادن پسر دلبندشان گذاشت و رفت

نوشته شده توسط علیرضاواترین در سه شنبه هفتم اسفند 1386 ساعت 17:33 موضوع | لینک ثابت

ناراحت نباش دوست من اینجا به آدما تهمت هایی می زنن که خیلی

سخته و باورش دردناکه و سهم من و تو اینجا فقط سکوته و این

جا به جرم بی ستارگی انسان رو محکوم می کنن و حالا می خوام یه

خاطره بگم از زندگیم فکر کنم حالا می فهمم که دوستم چی کشید

وقتی که چسبیده بود تو بغلم گریه کرد جوری که گریه هاش لباسمو

خیس کرد و فقط یه چیز می گفت رفت . یادمه من تو دلم گفتم اینو

نگاه کن چه دل خوشی داره واسه چی گریه می کنه . حق با اون بود

گریه هم داره . خیلی خسته ام میرم شاید گذر زمان همه چی رو حل

کنه یاده دوستم بخیر هروقت می شنوم که بچه ها میگن خیلی گوشه گیر

شده و با کسی حرف نمی زنه روم نمیشه برم توی چشاش نگاه کنم چون

.......خیلی خیلی دوستت دارم . راست می گفتم که دنیا ما رودوست

نداره یادته گفتم بهت و تو گفتی نه خدا ما رو دوست داره حالا باورت

شد که خدا هم ما رو دوست نداره و ما فقط همو دوست داریم و انگار

فقط شدیم یکی و من فقط تو رو دوست دارم . و من دوست ندارم

نفس قدیمی باشم اینو بهت گفتم . یادته گفتم واسمون اسفند دود

کن و تو یادت رفت ! یادته ؟ حالا دیدی چشم خوریدیم باورت شد

دوستت دارم و دروغ نمی گم خدا نگهدارت

نوشته شده توسط علیرضاواترین در سه شنبه دوم بهمن 1386 ساعت 15:37 موضوع | لینک ثابت

باد سرد خزاني گلبرگ هاي گل مريم را به آهستگي تكان داد . مريم ناله كنان خبر دوري خود را همراه باد خزان به گوش بلبل شيدا ، آن عاشق مهجور فرستاد.

پرنده ي زيبا با دل كوچك و پر از طپش خود ، جسم نحيف و بي رمقش را به مريم رساند و ناله و زاري آغاز كرد:

«اي جفا پيشه ، اين چه وقت دوري كردن است؟ من چگونه درد هجران تو را تحمل كنم؟ »

بيچاره گل مريم ، شبنم خزان را از ديده فرو باريد و به دلداري از بلبل شيدا پرداخت و گفت:

«هنوز چند صباحي از وقت وصال باقيست و تو مي تواني دمي كوتاه از مصاحبت من لذت ببري.»

دقايقي چند نگذشته بود كه باغبان پير با صورت چروكيده و ابروان سپيد پر پشت ، در حالي كه از شدت تأثر ، چين و چروك صورتش دوچندان شده بود، زمزمه كنان پيش آمد و در حالي كه كارد تيز و بران خود را در برابر ديدگان دريده و اشك آلود عاشق ، بر گردن ظريف معشوقه گذاشته بود پاسخ داد:

«عمر تو با سپري شدن بهار پايان پذيرفته و من تاب و توان آن ندارم كه مرگ تدريجي تو را تماشا كنم به اين جهت از گلستان خزان زده دورت مي كنم و از معشوقت جدا مي سازم و به كسي كه مي خواهد تو را به دخترك زيبا رخ شوخ چشمي هديه كند ، تسليم مي كنم...»

باغبان دسته گل مريم را به من داد ... ولي هنوز در فراق بلبل ، شبنم هاي خزان از چهره ي گل بر دست هاي من مي چكيد و مرا به ياد اشك هاي گرمي كه شبي او از ديدگان زيبايش افشانده بود ، مي افكند. نگاهي به گلستان كردم ، باغبان پير در آن دوردست ها مشغول كندن چاله ي كوچكي بود و با خود مي گفت:

«اي بلبل زيبا ، اي عاشق بيچاره ، تو نيز در دل خاك سرد ، مانند هزاران عاشق ناكام ديگر ، به خواب ابدي فرو رفتي

نوشته شده توسط علیرضاواترین در دوشنبه بیست و ششم آذر 1386 ساعت 18:48 موضوع | لینک ثابت

برای تو شعری خواهم سرود ، به اندازه بغض چشمهایت که تمام دنیای من در اشک است
برای تو شعری خواهم سرود به رنگ تمام آرزو هایت که در آسمان به پرواز است
برای تو شعری خواهم سرود به اندازه قلب بزرگت که تمام وجودم را معنی کرده است
برای تو شعری خواهم سرود به رنگ تمام دل تنگی هایت که شب را تا صبح همراهی مرا داشته
برای تو شعری خواهم سرود به اندازۀ خنده هایت که تمام شادی هایم را به رنگ صبح در اوره است
برای تو شعری خواهم سرود، برای شانه هایت که تمام زندگی تکیه گاه منه
برای تو شعری خواهم سرود که عمرم رابه امتداد نگاهت به نظاره ایستاده که تورا فریاد بی صدا فریاد می کند
برای تو شعری خواهم سرود به کلماتی که که برایت گم کرده ام و به شعر هایی که مرا یاری نگرده اند که راز دستانت را برای خود بسرایم
برای تو شعری خواهم سرود و برای خود که برای تو خواهم زیست
برای تو شعری خواهم سرود این را به کسی نگویی اما...زندگیم باتوستو با تو می بینم خیلی به تو احتیاج دارم ای چراغ روشنی چشمم
ای که نامت چون فرشته بر ستون دلم نشسته
ای که دیدارت برایم از عسل شیرین تر است در نبودت این دل غوغای دیدارت کند در حضورت آرزوی بوسه بر رویت کند
بی تو غم در دل عجب سنگینی می کن
بی تو چشمانم غم آلود و دلم غمگین شود
نازنین زندگی چو تو آیی در کنارم من همیشه شاد شادم

نوشته شده توسط علیرضاواترین در دوشنبه بیست و ششم آذر 1386 ساعت 18:40 موضوع | لینک ثابت

هم اتاقی هم اتاقی هم اتاقی

برس به دادم

اونی که دلو دینم رو برده

خیلی وقته که نکرده یادم

هم اتاقی ببین چگونه

سیل اشکم شده روونه

درده جانسوزمو به جز تو

به خدا هیچ کی نمیدونه

هم اتاقی هم اتاقی هم اتاقی

برو طبیبه دل دیوونمو بیار

بهش بگو عاشقش غریبه

مرده از رنج و انتظار

ای عزیزم ای عزیزم ای عزیزم

برس به دادم

اونیکه دلو دینم رو

برده

خیلی وقته نکرده یادم

نکرده یادم

نکرده یادم

هم اتاقی ببین چگونه

سیل اشکم شده روونه

درده جانسوزمو به جز تو

به خدا هیچ کی نمیدونه

ای عزیزم ای عزیزم ای عزیزم

برو طبیبه دل بیمارمو بیار

بهش بگو عاشقش غریبه

مرده از رنج و انتظار

سلام به همگی چند وقتی میشه که دلم به طرز عجیبی گرفته!!!

خودمم نمیدونم چرا؟

از یه طرف هم،حجم درسام با  کارم زیادترو سنگین تر شده،ولی  این همه فشارو میشه تحمل کرد

اما درد و فشار دوری از عشق رو نمیشه(من که نمیتونم،دیگران رو نمیدونم)

این شعر رو هم از روی دل تنگیم نوشتم امروز دقیقا" یه هفته است که عشقمو ندیدم

آخه خدا چرا اینهمه دوری؟چرا؟

چقدر حرف زدم ببخشید.

راستی از همه ئ کسانیکه میانو لطف میکنن و نظر میدن ممنونم

بی خدا حافظی رفتی

به همین سادگی رفتی بی خداحافظ عزیزم          سهم تو شد روز تازه،سهم من اشک که بریزم

  به همین سادگی کم شد     عمر گل بوته تو دستم

گله از تو نیست میدونم        خودم اینو از تو خواستم

به جون ستاره هامون 

 تو عزیزتر از چشامی      هر جا هستی خوبو خوش باش

تا ابد بغض صدامی

                                 تورو محض لحظه هامون، نشه باورت یه وقتی

                                         که دوستت ندارم  اینو به خدا گفتم به سختی

 من اگه

دوستت نداشتم  پای غمهات نمیموندم    واست اینهمه ترانه از ته دل نمیخوندم

اگه گفتم برو خوبم   واسه این بود که میدیدم

داری آب میشی،میمیری                اینو از همه شنیدم

دارم از دوریت میمیرم 

 تا کنار من نسوزی      از دلم نمیری عمرم

                                  نفسهامی که هنوزی

تورو محض خیره هامون          که نفس نفس خدا شد

از همون لحظه که رفتی          روحم از تنم جدا شد

توکه تنها نمیمونی     من تنها رو دعا کن

خاطراتمو نگه دار           اما دستامو رها کن

دست تو اول عشق                 بسپارش به آخرین مرد

مردی که پشت یه دیوار          واسه چشمات گریه میکرد

                  گریه میکرد،گریه میکرد،گریه میکرد...

نوشته شده توسط علیرضاواترین در شنبه بیست و ششم آبان 1386 ساعت 3:21 موضوع | لینک ثابت

عزیزترینم ، مهربونم ، نازنینم ، یاره خوب و مهربونم به خاطره همه ی

این زحمتات ممنونم و شرمنده که شاید لیاقت این همه دوست داشتن و لطفتو نداشته باشم

امیدوارم که بتونم جبران کنم ، خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی ..................................دوستت دارم

بابت همه جملات و عکسها و مخصوصا آهنگ خیلی قشنگت ممنون و لبای قشنگتو می بوسم عشقم.

نت سون

نوشته شده توسط علیرضاواترین در پنجشنبه سوم آبان 1386 ساعت 19:14 موضوع | لینک ثابت

سلام

نوشته شده توسط علیرضاواترین در شنبه بیست و هشتم مهر 1386 ساعت 16:38 موضوع | لینک ثابت

اگر كسي را دوست داري تلاش كن تا فاصله ها را برداري

البته از همه تلاشهات باخبرم و اينو هم مي دونم كه خيلي بدشانسي ولي با همه اين حرفا خيلي دوست دارم و به خاطره خوشبختي هردومونم كه شده منتظر مي مونممممممممممممممممممممممم

                                           مسي

نوشته شده توسط علیرضاواترین در پنجشنبه پنجم مهر 1386 ساعت 18:0 موضوع | لینک ثابت

اگر كسي را دوست داري تلاش كن تا فاصله ها را برداري

البته از همه تلاشهات باخبرم و اينو هم مي دونم كه خيلي بدشانسي ولي با همه اين حرفا خيلي دوست دارم و به خاطره خوشبختي هردومونم كه شده منتظر مي مونممممممممممممممممممممممم

                                           مسي

نوشته شده توسط علیرضاواترین در پنجشنبه پنجم مهر 1386 ساعت 18:0 موضوع | لینک ثابت

اگر كسي را دوست داري تلاش كن تا فاصله ها را برداري

البته از همه تلاشهات باخبرم و اينو هم مي دونم كه خيلي بدشانسي ولي با همه اين حرفا خيلي دوست دارم و به خاطره خوشبختي هردومونم كه شده منتظر مي مونممممممممممممممممممممممم

                                           مسي

نوشته شده توسط علیرضاواترین در پنجشنبه پنجم مهر 1386 ساعت 18:0 موضوع | لینک ثابت

سلام به همگی

این مطلبو تو وب یکی از دوستام دیدم از دلم نیومد تکی بخونمش(میدونید که تک خوری تو مرام من نیست)،گفتم بذارم تا با هم بخونیمش:

                         پس میخونیم م م م م

نوشته شده توسط علیرضاواترین در دوشنبه دوم مهر 1386 ساعت 1:48 موضوع | لینک ثابت

من که ميدانم شبی عمرم به پايان ميرسد نوبت خاموشی من سهل و آسان ميرسد من که ميدانم تا سرگرم بزم و مستی ام مرگ ويرانگر چه بی رحم وشتابان ميرسد پس چرا عاشق نباشم؟پس چرا عاشق نباشم؟ من که ميدانم به دنيا اعتباری نيست نيست بین مرگ و آدمی قول و قراری نيست نيست من که ميدانم اجل ناخوانده و بيدادگر سرزده می آيدو راه فراری نیست نیست پس چرا عاشق نباشم من ؟پس چرا عاشق نباشم من؟؟؟؟؟چرااا؟

نوشته شده توسط علیرضاواترین در چهارشنبه بیست و هشتم شهریور 1386 ساعت 2:11 موضوع | لینک ثابت

بيشتر از آنچه كه تصور ميكني دوستت دارم و

بيشتر از آنچه باور داري عاشق توهستم

بيشتر از هر عشقي بر تو عاشقم و بيشتر از هر ديوانه اي مجنون تو هستم.
دوستت دارم چونكه ميدانم تو نيز مرا دوست ميداري ،

دوستت دارم چونكه مرا باور داري و مرا لايق آن قلب پر از محبتت ميداني!
عزيزم اين قلب كوچك و شكسته و پر از عشق من تنها هديه اي است

از طرف من به تو!
از تمام دنيا تنها همين قلب كوچك را دارم ، همين و بس

همه عشق و آرزوم برای تو ، تا قیامت میشینم به پای تو ، واسه عشقت مثل بارون می بارم ، تا یک روز بهم بگی دوستت دارم

تا با غم عشق تو مرا کار فتاد ، بیچاره دلم در غم بسیار فتاد ، بسیار فتاده بود دل در غم عشق ، اما نه چنین زار که این بار فتاد

بگیر این گل از من یادبودی ، که تنها لایق این گل تو بودی ، فراوان آمدند این گل بگیرند ، ندادم چون عزیز  من تو بودی

نوشته شده توسط علیرضاواترین در چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386 ساعت 2:27 موضوع | لینک ثابت